Poczynając
od XVI wieku dotychczasowa rezydencja przestawała powoli zaspokajać
wzrastające potrzeby jej właścicieli – biskupów. W 1524 roku wybuchł
pożar, po wydarzeniu tym odbudowano wprawdzie zamek (ponadto przyległe budynki
znacznie zmodernizowano), jednak okazało się, że wprowadzone zmiany nie okazały
się wystarczające w stosunku do coraz większych wymagań biskupów i ich
a
spiracji. Biskup Karol, żyjący w latach 1608-1624 arcyksiążę austriacki
postanowił wprowadzić w życie swoje pomysły i prawdopodobnie rozpoczął budowę
rezydencji, która miała być niezależna od zamku. Jednak wojna trzydziestoletnia,
a głównie śmierć biskupa przekreśliła plany na długi okres czasu.
Jednak po wojnie ponownie podjęto realizację rozpoczętego dzieła (prawdopodobnie w latach sześćdziesiątych XVII wieku). Ten etap budowy zakończony został być może już w 1680 roku. W taki oto sposób po drugiej stronie fosy życie swe rozpoczynał pałac wznoszony z rozmachem. We wspomnianej pierwszej fazie budowy powstało skrzydło północno-wschodnie, północno-zachodnie i część południowo-wschodniego. Drugi etap budowy zaistniał dzięki projektowi jezuickiego architekta, Krzysztofa Tauscha (kierownictwo nad pracami spoczywało w rękach Michała Kleina, natomiast po jego śmierci – w rękach Antoniego Hammerschmidta). Dobudowano wtedy czwarte skrzydło (południowo-zachodnie) i część skrzydła południowo-wschodniego, które zamykało czworobok. Inny charakter projektu z
|
Pałac biskupi ma wyjątkowy dziedziniec. Możesz wejść tam, by w absolutnej ciszy i w całkowitym spokoju, za każdym razem od nowa, odkrywać w tym równoległym świecie trzy słoneczne zegary... |
drugiej fazy budowy był przyczyną tego, iż powstała budowla nie była wprawdzie do końca stylistycznie jednorodna, ale jednak bardziej monumentalna i reprezentacyjna niż dotychczasowa. Oba rozwiązania widoczne są od zewnątrz nawet dla niezbyt wprawnego oka, widać bowiem wyraźnie zarysowaną różnicę pomiędzy elewacją starszą (ciasno podzieloną zdecydowanymi gzymsami) a młodszą (z raczej wertykalnym charakterem, utrzymaną w konwencji tzw. wielkiego porządku). Nowa rezydencja biskupów miała ponadto bezpośrednie połączenie z zamkiem. Zabudowania starego dworca połączono z pałacem wygodnym gankiem, poprowadzonym ponad fosą i ulicą.
Biskupi jednak dość szybko przestali być właścicielami budynku. W 1742 roku pałac przeszedł w ręce pruskich władz wojskowych. Pod koniec XVIII wieku budowlę odzyskał dla kościoła biskup kardynał von Hohenlohe.
W wieku XIX obiekt poddano przebudowie i od tej pory stał się on siedzibą urzędów i sądu. Gruntownie odnowiono go w 1927 roku. W roku 1945 pałac obległ pożar. Obecnie, po kosztownych remontach mieści się w nim nyskie muzeum.
Na podstawie: Safiak R., Nysa, Nysa 1999